Przygotowanie plików
Poprawne dane skracają etap przedprodukcyjny i ograniczają ryzyko niezgodności. Przy nietypowym projekcie potwierdź parametry przed przygotowaniem pliku.
Preferujemy finalny PDF przygotowany do druku, najlepiej zgodny ze standardem PDF/X, jeżeli odpowiada wymaganiom produkcji. Możliwe są również TIFF, PSD i pliki źródłowe po konsultacji. JPG i PNG możemy zweryfikować pod kątem jakości oraz planowanego formatu.
Nazwij plik bez polskich znaków i znaków specjalnych; dodaj identyfikację projektu oraz docelowy wymiar. Przygotuj projekt w formacie 1:1 albo jednoznacznie opisz skalę i końcowy wymiar.
Wymagana rozdzielczość zależy od formatu, odległości oglądania, materiału i technologii. Dla prac mniejszych niż około 100 × 100 cm w skali 1:1 punktem wyjścia jest 300 dpi. Przy skali 1:10 rozdzielczość w pliku należy zwiększyć dziesięciokrotnie.
W klasycznej poligrafii preferujemy CMYK; w dużym formacie sposób przygotowania kolorów może zależeć od technologii i profilu produkcyjnego. Krytyczny kolor zgłoś przed produkcją. Recepturę głębokiej czerni dobieramy do materiału i technologii.
Dla typowych materiałów poligraficznych często stosuje się spad 3 mm, a w dużym formacie orientacyjnie 3–5 mm. Nietypowe naddatki potwierdź przed przygotowaniem pliku. Linię cięcia przygotuj jako zamkniętą ścieżkę wektorową oddzieloną od grafiki.
Format i skalę, wymiary, treść, kolorystykę, rozdzielczość, krzywe tekstów, spady, pola ochronne, linie cięcia i zgodność wersji. Nie dodawaj samodzielnie znaczników drukarskich bez wcześniejszego uzgodnienia.
FAQ
Preferowanym formatem finalnego pliku jest PDF przygotowany do druku. Możliwe są również TIFF, PSD i formaty źródłowe po konsultacji. Pliki z CorelDRAW lub Adobe Illustrator najlepiej wyeksportować do uzgodnionego PDF.
Tak, ale nie są to preferowane formaty finalnych plików produkcyjnych. Sprawdzimy rozdzielczość, kompresję, jakość dla planowanego formatu oraz możliwość prawidłowego przygotowania kolorystyki.
W klasycznej poligrafii preferujemy CMYK. W druku wielkoformatowym sposób przygotowania kolorystyki może zależeć od technologii, materiału i profilu produkcyjnego. Jeżeli odwzorowanie koloru jest krytyczne, poinformuj nas o tym przed produkcją.
Dla drobnych tekstów, cienkich linii i małych elementów najczęściej stosuje się czerń opartą na 100% K. Dla dużych powierzchni może być potrzebna głęboka czerń. Dokładna receptura zależy od technologii, materiału i profilu produkcyjnego.
Rozdzielczość zależy od finalnego formatu, odległości oglądania, materiału i technologii. Dla prac mniejszych niż około 100 × 100 cm w skali 1:1 punktem wyjścia jest 300 dpi. Dla większych formatów stosuje się odpowiednio niższe wartości.
Tak. Rozdzielczość obrazu w pliku należy wtedy zwiększyć dziesięciokrotnie względem wartości wymaganej w skali 1:1. Zawsze podaj docelowy wymiar produkcyjny.
Tak, jeżeli grafika ma dochodzić do krawędzi po docięciu. Dla typowych materiałów poligraficznych często stosuje się 3 mm, a w dużym formacie orientacyjnie 3–5 mm. Nietypowe naddatki należy potwierdzić przed przygotowaniem pliku.
To bezpieczny obszar pomiędzy linią cięcia a tekstem, logotypem lub ważnym elementem grafiki. Jego dokładna wartość zależy od produktu i sposobu wykończenia.
Przygotuj ją jako zamkniętą ścieżkę wektorową, oddzieloną od właściwej grafiki. Nie rasteryzuj linii cięcia. Sposób nazwania warstwy lub koloru technologicznego potwierdź dla konkretnego zlecenia.
Tak. W finalnych plikach wektorowych zalecamy zamianę tekstów na krzywe. Pozwala to uniknąć podmiany fontu, zmiany łamania tekstu, odstępów i położenia elementów.
Nie dodawaj samodzielnie znaczników cięcia, paserów ani innych oznaczeń, chyba że zostało to uzgodnione. Przygotuj prawidłowy format netto, wymagane spady i ustalone elementy technologiczne.
Użyj czytelnego schematu, na przykład firma-element-wymiar.pdf. Nie stosuj polskich znaków ani znaków specjalnych; podaj docelowy wymiar i jednoznacznie nazwij kolejne elementy projektu.
Szybki kontakt
Opisz zastosowanie, format i oczekiwany termin. Handlowiec wskaże następny krok.
